همیشه برای من این پرسش مطرح بوده که نوشتن از زندانی با جملاتی احساسی و آکنده از استعارات چه کارکردی دارد.بسیاری از دوستان هستند که به یاد عزیزان دربند می نویسند و بدون شک قلم من نه تواناتر از انهاست و نه حاوی نکات جدیدی است که مغفول مانده است.پرسش دیگری مطرح بوده اینکه چرا از دوستان سیاسی بنویسم.صرفا به این دلیل که معروف و مشهور هستندو احیانا سابقه رفاقت دارند؟پس چرا از افراد بی نام و نشان ننویسم که غربت روزگار آنها و خانواده هایشان را در فضایی اکنده از غم و اندوه گرفتار کرده است.به راستی چه فرقی است میان زندانی کهریزک با چهره های سرشناسی مانند حجاریان و زید ابادی و صمیمی و میردامادی و تاج زاه ....؟اگر به خانواده های این افراد سرکشی فراوان می کنند خانواده های زندانیان عادی در غربت و تنهایی چشم انتظار بازگشت عزیزانشان نشسته اند.اگر برخی از رسانه ها از زندانیان سیاسی یاد می کند اما کدام مطبوعه و رسانه از زندانیان عادی یاد می کند.؟

نوشتن در باره تو آسان نیست و هرگز فکر نمی کردم که روزی مجبور خواهم بود در رثای تو بنویسم.

تقی رحمانی

راه سبز امید می تواند با رفتار قانون مند و حقوقی مشخص به فراگیری بپردازد فراگیری که بر اساس ایران سه عنصری (اصناف، جنسیت و اقوام)و بر پایه ارتباطی (احزاب ، نهاد های مدنی ، شبکه های اجتماعی )خود را استوار کند.

ایران سه عنصری ایرانی فراگیر است و همراه با پایه ارتباطی احزاب و نهاد های مدنی و شبکه های اجتماعی اعم از دوستانه ، خانوادگی و در محیط کار و محله و نیز دبیرستان و دانشگاه منجر به اعتماد ملی بیانجامد.بی گمان با وجود بحران های اقتصادی و اجتماعی اقشار پایین شهری با شور و حال بیشتری به این راه سبز امید خواهند پیوست.البته به شرطی که نکات مزبور را رعایت کند.

خطر ناک ترین رفتار ان است که رابطه خود را با مردم بدون به رسمیت شناختن نهاد های مدنی مرجع برقرار سازد.این گونه رفتار به پوپو لیسم منجر خواهد شد.و رفتار شبکه ایی محله ، محیط کار، دانشگاه و دبیرستان را جایگزین محض رابطه با نهاد های مدنی می کند.این نوع از ارتباط اجتماعی در انقلاب صورت گرفت اما به دموکراسی منجر نگردید.چرا که شبکه اجتماعی با وجود نهاد های مدنی مرجع استوار می ماند.

همچنین نادرست خواهد بود که راه سبز امید با احزاب موجود در جامعه به رفتار سیاسی بپردازد و از انان  فقط حمایت بخواهد.این گونه سیاست ورزی ساخت قدرت سیاسی را دموکراتیک نخواهد کرد.بلکه باید از انان تعامل را طلب کند.

هدف مبارزه: هدف مبارزان سرنگونی رژيم است، يا رسيدن به نظام دموکراتيک کثرت گرای ملتزم به حقوق بشر؟ به تعبير ديگر، نمی توان(نبايد) راه و روش را با مقصد و هدف اشتباه کرد. آدمی بايد در گام اول هدف يا اهدافی را برگزيند، سپس راه يا راه های رسيدن به آن هدف و مقصد را کشف کند. تا حدی که من می فهمم، سرنگونی رژيم برای برخی از افراد به هدف تبديل شده است. اين راهی بود که در سال ۵۷ يک بار در ايران تجربه شد و نتيجه ی آن هم در مقابل چشم همگان است. اما اگر افراد و گروه ها واقعاً به دموکراسی و حقوق بشر اعتقاد دارند و آنها را حلال مسائل و رافع مشکلات کشور می دانند، بايد متکی بر تجربه های گذار نشان داد که گذار به دموکراسی چگونه امکان پذير است؟ اگر معتقدان به سرنگونی رژيم نشان دهند که از راه سرنگونی و انقلاب می توان به دموکراسی رسيد،همه ی دموکراسی خواهان با آنها در يک جبهه قرار خواهند گرفت. در صورت اثبات چنان مدعايی، همه ی معتقدان به اين راه بايد آستين ها را بالا زنند، به ايران بازگردند و رژيم را سرنگون سازند. اين حق افراد است که مطابق فهم و درک خود عمل کنند. آنها که در داخل کشور در حال مبارزه اند، مطابق باورهايشان، در ساختار متصلب و سرکوبگر؛ آن گونه که درست می دانند عمل می کنند. نمی توان(نبايد) باورهای خود را به ديگرانی که آنها را قبول ندارند، تحميل کرد. اگر اين باورها را واقعاً درست می دانيم، بايد خود به آنها عمل کنيم و از طريق عمل برای ديگران الگوسازی کنيم.

بر اساس اطلاعات موثق از درون حکومت، مهندس موسوی وبسیاری دیگر از نیروهای اصلاح طلبان این هفته توسط کودتاچیان دستگیر خواهند شد. با برنامه ریزی و هماهنگی سبز خود جلوی این اقدام کثیف آنها را بگیریم و گامی دیگر به سوی پیروزی برداریم.در این راه دفاع از آزادی و حقوق بشر را به آزمایش گذاشته ایم نه چیز دیگر!این اقدام ما هرگز به معنای وحدت با اصلاح طلبان تعبیر نخواهد شدبلکه رویه ما به معنای دفاع از زندانی سیاسی ، آزادی های سیاسی احزاب و اقلیت ها قومی ومذهبی و سندیکاها و نشر  بیان واجتماعات سیاسی  و مبارزه  برای حکم لغو اعدام ـ به یک پیروزی مبدل خواهد شد

یافتن وجه مشترک بین این حرکتهای اعتراضی از الویتهاست وجه مشترکی که همه جنبشها بتوانند بخشی از هویت خود و عدالت را در آن حس کنند و این تنها با محور قرار دادن مسئله بشری و جهانشمولی تحقق پذیر است . در این میان اگر جریانی بخواهد بخاطر ماهیت واپسگرایانه خود حقوق بشر را طبق دید سنتی تعریف کرده و حقوق بشر را ابزار غرب قلمداد کند باید گفت پر بیراهه رفتن است و عاقبت چنین نیروهائی بخیر باشد همانطوری که عدالت اجتماعی در مالکیت هیچ نیروئی نیست حقوق بشر هم به همین ترتیب در باز خرید هیچ قدرتی نیست این خواستها آرزوهای ابدی انسانها بوده و خواهد بود

براي نيروهاي جامعه مدني، براي سکولارها، براي دگرخواهان، براي تمامي قربانيان «حذف» در جمهوري اسلامي ـ يعني دموکراسي‌خواهان ـ ضروري است که از آمادگي ذهني، روانشناختي، و سياسي نسبت به مرحله بعدي جنبش برخوردار باشند. اگر جنبش سبز قادر باشد با نوآوري، انعطاف و رعايت حق و حقوق تمامي ايرانيان گذار به دموکراسي را تسهيل کند، طبعا، احتياجي به بديل‌هاي ديگر نيست. ولي تجربه جوامع استبداد‌زده نشان مي‌دهد که براي گذار به دموکراسي، دستکم دو نيروي اساسي مي‌بايد با هم به مصالحه و چاره‌انديشي نهايي بپردازند: بخش دور‌انديش، اصلاح‌گرا، و مسئول‌تر رژيم استبدادي، از يک سو، و اپوزيسيوني معتدل، عمل‌گرا و محکم، از سوي ديگر، که مشترکا بتوانند اين بار سنگين را به مقصد برسانند. تا امروز، موسوي و کروبي را مي‌توان نماد جزء اول دانست.

ولي نيروي نسبتا متشکل معتدل، دموکراتيک، سکولار و عمل‌گرا کجاست؟ با توجه به گوناگوني و تکثري که در ايران، از حيث خانواده‌هاي سياسي، فرهنگ‌ها و زبا‌ن‌ها، اديان و مذاهب، طبقات، جنسيت و نسلي وجود دارد، مي‌بايد پذيرفت که اين بخش از جامعه ايران مي‌بايد الگويي فراگير را مد نظر داشته باشد که نه تنها نسبت به گرايش‌هاي دروني خود برخوردي واقع‌گرايانه داشته باشد، که فراگير‌تر از آن، جايگاه دين‌گرايان و جدا‌شدگان از بلوک قدرت را نيز پيش‌بيني کرده باشد. بايد بپذيريم که از راه حل‌هاي آرماني بسيار به دوريم. اين جنبش فراگير ملي و متکثر را مي‌توان جنبش رنگين‌کماني خواند: مجموعه‌اي از رنگ‌ها که به شکلي سازمان يافته و همسو مکمل يکديگرند. رهبري سياسي جنبش رنگين‌کمان آتي ديگر نمي‌تواند نسبت به حقوق و مصالح اسلام‌گرايان و يا ساير اديان و مذاهب، زنان، دگرخواهان و دگرباشان، اقليت‌هاي قومي ـ فرهنگي، و گرايش‌هاي سياسي گوناگون (مادام که يک چهارچوب وسيع دموکراتيک را پذيرا هستند) بي اعتنا باشد. شخصيت‌ها تنها نماد چنين جبهه‌ فراگيري خواهند بود و نه «روح» آن. ولي از امروز و اکنون نيز غافل نشويم! مشغله اصلي امروز حفظ و تقويت و دموکراتيزه کردن جنبش سبز است.

در نوشته‌ها و صحبت‌ها چنان خشم و کینه مشاهده می‌شود که انگار همه در جنگ با هم هستند. همه اینها نشانه‌های یأس و ناامیدی هستند و شرایط روحی که بسیار سنگین است تا حذف همدیگر حاضر نیستیم از پای بنشینیم. حقانیت ما وقتی جلوه‌ می‌کند که آن دیگری نابود شده باشد و ذلیل و خوار بگردد و آنگاه چند صباحی مغرورانه شادمان می‌شویم. بعبارت دیگر ما و فاجعه را تجربه می‌کنیم بدون اینکه آن را درک کنیم.

تخلیه جامعه و انسانهایش از خشونت و نفرت و جایگزین ساختن آرمان والای بشری با مقوله حقوق بشر از حداقل وظایف نیروهای اجتماعی و سیاسی میباشد.

١٠ مرداد

مضحکه محاکمه معترضان و روزنامه‌نگار ان را محکوم می کنیم

گزارشگران بدون مرز نگرانی شدید خود را از آغاز به اصطلاح " محاکمه" مسوولان و شرکت‌کنندگان در "اعتشاشات" اعلام می‌کند. در میان " عوامل میدانی " چندین روزنامه‌نگار نیز دیده می‌شود که در پی اعتراضا گسترده به تخلف و تقلب در انتخاب محمود احمدی نژاد به ریاست جمهوری در ٢٢ خرداد بازداشت شده بودند. خطر اتهام محاربه برخی از آنها را تهدید می‌کند.

گزارشگران بدون مرز در این باره اعلام می‌کند " یک بار دیگر در مضحکه‌ای به نام دادگاه حقوق متهمان زیرپا گذاشته شد. آن دسته از متهمانی که وکیل داشتند، وکلایشان از برگزاری دادگاه بی خبر بودند و تعدادی دیگر را به محل برگزاری محاکمه راه ندادند. دادگاه انقلاب هیچکدام از موازین داخلی و بین المللی را رعایت نمی کند. این یک دادگاه نبود جلسه بازجوی تزئین شده به شکل دادگاه بود. ما خواهان اعزام نمایندگان سازمان ملل متحد و کمیسر عالی حقوق بشر به ایران برای بازدید از زندان و ملاقات با زندانیان هستیم. "

محمد علی ابطحی وب نگار وبلاگ وب‌نوشت که در تاریخ ٢٦ خرداد ماه بازداشت شده بود و محمد عطریانفر مدیر مسئول بسیاری از روزنامه های ایران که در تاریخ ١٥ خرداد بازداشت شده بود از جمله " عوامل میدانی " بودند که به همراه ده ها نفر دیگر با اتهاماتی چون " شرکت" و یا عکس و فیلم برداری از تظاهرات به این دادگاه آورده شده بودند. در کیفرخواست این افراد "متهم" به " اقدام علیه امنیت ملی، تخریب اموال شخصی مردم " و انقلاب مخملی" وبرهم زدن نظم عمومی شده‌اند. در بخش هایی از این کیفرخواست به " اعترافات" روزنامه نگاران و متهمان استناد شده ااست، از جمله به "اعترافات" مازیار بهاری خبرنگار نیوزویک که در تاریخ 26 خرداد بازداشت شده بود. و یا بدون نام بردن صریح به اعترافات "یک جاسوس اسرائیلی" که احتمالا اشاره به حسین درخشان وبلاگ نویس ایرانی است، که از تاریخ ١١ آبان ماه به گفته خانواده اش در زندان بسر می‌برد .

صالح نیکبخت وکیل ده تن از زندانیان و از جمله محمد علی ابطحی، محمد عطریانفر، مازیار بهاری و محسن میردامادی به گزارشگران بدون مرز اعلام کرد : " من تا ساعت یازده صبح امروز از برگزاری دادگاه موکلان خود خبر نداشتم. بعد هم به محل دادگاه رفتم مرا به محل برگزاری محاکمه راه ندادند. پس از اصرار من آقای مرتضوی دادستان تهران گفت از فردا می توانید در دادگاه شرکت کنید. اما این دادگاه به دلیل عدم حضور وکلای متهمان بنا بر اصل ١٣٥ قانون اساسی مصوبه شورای تشخیص مصلحت غیر قانونی است و اظهارات زندانیان در این دادگاه هیج ارزش قانونی ندارد. من تا امروز نتوانسته ام با موکلین خود ملاقات و یا پرونده آنها را ببینم"

در این دادگاه فقط رسانه های نزدیک به دولت و نهادهای قضایی – امنیتی حضور داشتند. و از حضور خبرنگاران مستقل جلوگیری شده بود. خبرگزاری امنیتی فارس اعلام کرده است که برخی از متهمان اگر به محاربه متهم شوند به اشد مجازات محکوم خواهند شد.

گفتگوی شهروند با دکتر علیرضا اصغرزاده در مورد جنبش اخیر ایران

گفتمان حقوق بشر روایت غالب جنبش ایران است

گفتگو: لیلا مجتهدی

دکتر علیرضا اصغرزاده تحصیلات تکمیلی اش را در رشته های علوم سیاسی، فلسفه و جامعه شناسی در دانشگاه تورنتو به پایان رسانده است و هم اکنون در دانشگاه یورک به تدریس و تحقیق در حوزه های جامعه شناسی و آموزش و پرورش مشغول است. در کنار دیگر تألیفات، او مؤلف "ایران و چالش گوناگونی ها" (نشر پال گریو) و یکی از مؤلفین "تحصیل و تفاوت در آفریقا" است. او همچنین مقالات متعددی در مورد ایران، آذربایجان، خاورمیانه، تئوری اجتماعی، تئوریهای جامعه شناسی، زبان، پداگوژی و غیره در نشریات علمی و آکادمیک به چاپ رسانده است.
دکتر اصغرزاده در میان آذربایجانی ها چهره ای محبوب و سرشناس است و نظرات آکادمیک ایشان همواره روشنگرانه و راهنما بوده است. از این رو با ایشان به گفت وگو نشستیم تا در مورد جنبش اخیر اعتراضی در ایران و مسائل پیرامون آن بشنویم.

" گزارشگران بدون مرز گزارشات متعددی از شکنجه کردن بازداشت شدگان دریافت کرده است. پاسداران و نمایندگان سعید مرتضوی دادستان انقلاب تهران با برخی از روزنامه نگاران و وب‌نگاران زندانی رفتار خشونت‌آمیز دارند. گزارشگران بدون مرز در روز جهانی مبارزه با شکنجه از جامعه جهانی می‌خواهد همه‌ی توان خود را برای شکستن سکوت در باره زندانیان عقیدتی اوین بکار گیرند. امروز زندان اوین همچون استادیوم ورزشی سانتیگو شیلی در بعد از کودتای ١٩٧٥ پینوشه، به زندانی خونین که خودسری در آن حکومت می کند تبدیل شده است. "

در روزهای پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران در روز جمعه 12 ژوئن، هزاران هزار نفر در تظاهرات و راه پیمایی ها در سراسر کشور شرکت و هم فرایند و هم نتیجه انتخابات را محکوم کردند.

عفو بین الملل از همگان می خواهد اطلاعات خود را در باره دستگیری ها، قتل ها و دیگر موارد نقض حقوق بشر در ایران به هر زبانی که مایل هستند به نشانی iran.alerts@googlemail.com بفرستند. در مورد تمام اطلاعات به صورت محرمانه عمل خواهد شد.

این قبیل برتری طلبی ها در جای جای این سیاره زیبا اما با آدمیانی تجاوزگر موجود است و چنین است که انسان با اینچنین بودن خود حتی به جهنم خدایان نیز نیازی ندارد چرا که جهنم با موجودیت خود انسان به تحقق پیوسته است در حالی که باید پرسیده شود ای جوهره اهریمن و ای نماد پلیدیها که خود را انسان و بالاتر از دیگران و دانا و اشرف مخلوقات میدانی ، چه کسی چنین حقی را به شما داده است ؟ مبنای انسانی و حقوقی این امتیاز از چه چیزی ناشی میشود ؟ جواب این خواهد بود که این افراد به یکی از اهریمنانی تعلق دارند که در بالا قید شده است.

باید دید که آیا روزی فرا خواهد رسید ؟ که انسان پرسشی را بدور از تاثیرات توجیه گونه این سه گروه از خود کند که اینهمه سلاحهای گوناگون که تولیدات آن بی وقفه ادامه دارد و حتی بیشتر هم میشود و این همه سازمانهای نظامی ، پلیسی و مخفی که کنترل جوامع را سازماندهی میکنند و شب و روز دست اندرکار طرحهای مخوف خود برای بشریت هستند برای چیست ؟ آیا اساسا موجودیت موجودی بنام آدم یک اختلال در ساختمان پروسه تکامل بوده است ؟

امروزه موضوع حقوق بشر و واكنش‌هاي جهاني نسبت به نقض آن در بسياري از جوامع انساني در راس موضوعات مربوط به امنيت انساني قرار گرفته است. برپايي دادگاه بين المللي رسيدگي به جرائم و جنايات بشري در شرايطي كه هنوز وجود نهادها و سازمان‌هاي بين المللي از دسترسي به ساز و كار‌هاي مؤثر براي تضمين رعايت حقوق بشر توسط دولت‌هاي ملي برخوردار نشده‌اند، گام مثبتي براي تامين يكي از ابعاد مربوط به امنيت انساني است.